Suarez trapt af met Forlan, Ruiz rekt nog even.
Een onthutsend zwakke Suarez wint met 0-1.
Ben wel nieuwsgierig wat dat ´puta´ betekend, wordt hier massaal gebruikt...

Voor de rest:
Toevallig weet ik dat de volgende Champions League wedstrijden als volgt zijn geeindigd:

Inter Milan - Fenerbahce 3-0
Lazio Roma - Olympiakos 1-2
AC Milan - Celtic 1-0
Real Madrid - Lazio Roma 3-1
Barcelona - Stuttgart 3-1

Verder was het natuurlijk onvermijdelijk, ik kwam ze tegen in Rome. Iedereen de hartelijke groeten van Urbi en Orbi!!

Het is weer mooi geweest...
Ik zie u morgen!

Het antwoord is even simpel als irriterend (voor mij). Lekker met de bus terug naar Bangkok om te beginnen! En vanuit het noorden van Laos was dat een aardige trip. Eerst in zo'n 10 uur terug naar Vientiane vanwaar ik een uurtje later direct nog een aansluiting naar Bangkok kon krijgen. Dat alleen omdat er op het laatste moment iemand had afgezegd. In de minibus naar de Laos/Thailand grens - zo'n 20 minuten - ging het nog prima. Na de grens stapten we over naar een grote bus, en daar bleek dat er helemaal niemand had afgezegd (goh...)
Dat betekende dat ik nog een plaatsje voor de tv kon krijgen zonder neksteun. Da's niet echt lekker slapen. Gelukkig was mijn lot qua buren mij beter gezind. Dit keer geen snurkende chinees die op mijn schouder in slaap valt, maar aan de ene kant een Italiaanse schone en aan de andere kant een Engelse. Vooruit maar weer.

Bangkok had ik wel gezien dus snel twee tickets geboekt. De volgende dag naar Singapore en vier dagen later naar Jakarta.
Singapore is heel klein, maar het is een leuke stad/land. Eerst maar eens betaalbare accomodatie zien te vinden. Nadat het YMCA vol bleek te zitten (uuuhh...) vond ik iets dat beter bij me past; een kamer boven de kroeg. Een Australische pub in de Indische buurt van Singapore, keurig!
Naar Singapore ga je (alleen) om te winkelen en te eten is de algehele opinie. Niet helemaal waar, ik heb er ook een voetbalwedstrijd gezien. Maar dat klopt aardig en dat hebben ze leuk ingekleed. Veel palmbomen en groen langs de winkelcentra en Singapore is ontzettend schoon en netjes. Als je dan toch moet winkelen, dan maar in Singapore!

Vervolgens op naar Indonesie. Op het vliegveld wachtte me een onaangename verrassing. Ik kon maar een visum voor 30 dagen krijgen. Die had ik alleen al voor Bali gepland. De enige mogelijkheid om langer te blijven is het land verlaten en een nieuw visum aan te vragen. Dat zou betekenen op een zeker moment terugvliegen naar Singapore. Maar dan zat ik weer met het probleem dat m'n paspoort nog maar vijf maanden geldig was, wat bij binnenkomst minimaal zes moesten zijn. Och man, wat een problemen.
Aangezien m'n paspoort al lang niet meer geldig was gezien de afgescheurde identiteits-pagina (zie eerder) en bovendien aardig vol na 12 papieren visa en 47 (!!) stempels besloot ik om sowieso een nieuw paspoort aan te vragen. Op naar de ambassade. Al bij m'n vierde bezoek kon ik de aanraag indienen. (1e bezoek - achtergrond foto te wit, 2e bezoek - hoofd op pasfoto milimeter (!) te klein, 3e bezoek - kosten nieuw paspoort was duurder geworden dus paar euro te kort, 4 x is scheepsrecht!)
Ik hoefde slechts 10 werkdagen (maximaal) te wachten en dat is geen pretje in Jakarta. Het is bepaald geen mooie stad. Zelfs de tip van de doorgaans zeer nuttige Lonely Planet (de bijbel voor initmi) om Kota, voormalig Batavia, te bezoeken was niet de moeite waard. Niet mooi, niet leuk, integendeel. En nu laat ik me nog eufemistisch uit (spreek uit: "uifemistisch").
Het voordeel was wel dat de Engelse competitie weer was begonnen en dat betekend hier het hele weekend live voetbal op tv. In het kleine backpackers straatje waar ik zat had je geen cafe's met voetbal, dus maar de wijde wereld ingetrokken die Jakarta heet. Kom ik op een gegeven moment cafe "Manchester United" tegen. Dat moest goed zijn! Ik kon niet naar binnen kijken, maar men verzekerde me dat ze voetbal op een groot scherm hadden. Entree 5 euro, wat hier een godsvermogen is. Daar zat dan wel een biertje bij in, waarvoor hulde, dus de gok maar gewaagd. Blijkt die tent afgeladen te zijn met zo'n 250 Indo's in voetbalshirt. In werkelijk elke hoek of bij elke muur stond een breedbeeld tv of een groot scherm. En boven de bar was werkelijk een mega-scherm te zien Maar dan ook echt mega! Met daarop het olijke gezicht van ene D. Kuijt die net een kans had verprutst.
Als je dan toch een boek hebt geschreven dat de "ontdekking van de hemel" heet dan kan ik me voorstellen dat je hier inspiratie hebt opgedaan.
De Nederlandse invloeden op Indonesie zijn overal te zien. Zoek je wat leuks voor de ramen dan ga je naar de "gordijnen en vitrage" winkels, een notaris heet hier een notaris en heb je hier onderhoud aan je uitlaat nodig dan ga je hier gewoon naar de "knalpot-service". Verder heb je hier oer-hollandse gerechten als kip-sate en nasi goreng. En erg lekker eten kun je ook bij de verschillende Hollandse bakkerijen. Verder heb ik tv-kok Lonny al een keer of vijf gezien, of het moet z'n broer zijn, daar wil ik van af zijn.
Maar tien dagen wachten in Jakarta is wel erg lang, dus op naar Carita, weer zo'n tip van de Lonely Planet. Het is hemelsbreed misschien nog geen honderd kilometer, maar dat betekend in deze buurten toch weer bijna een dagtrip. Na de gebruikelijke afzet-pogingen in de bus (ik mocht dit keer zelfs de tol voor de bus betalen) kwam ik aan in het strand-plaatsje Carita. En dat strand van zo'n 4 kilometer was best leuk en dat vonden de andere vijf bezoeker ook! Geen grapje, dat was het totale aantal bezoekers. Op zaterdag verdubbelde dat aantal en op zondag nog eens een keer, gekkenhuis!
In Indonesie heb je trouwens, als je al een prive badkamer hebt, vaak de "mandi", de Indonesische versie van een badkamer. Dat houdt in: een gat in de grond als wc, een een kuip met (koud) water van waar uit je emmertjes over je heen kunt gooien als douche. Je went eraan.
Er was echt helemaal niets te doen in Carita, dus maar weer naar Jakarta. Gelukkig was m'n nieuwe paspport gearriveerd, dus kon ik naar Yogyakarta. Vanaf toen werd ook Indonesie weer leuk. Yogyakarta (wij in de volksmond zeggen Jogja) is het tegenovergestelde van Jakarta, mooi, rustiger, het is er prima toeven. Een paar dagen gebleven. Nog een dagtripje gemaakt naar Borobudur. waar het grootste boeddhistische monument ter wereld staat. Een grote tempel waar je op kunt klimmen. Vanaf de top heb je dan een prachtig uitzicht over de omgeving. Geen bewoonde wereld, maar aan alle kanten wat anders, bergen, palmbomen, vlaktes, erg leuk allemaal. En dan die tempel, hè! Ze hebben me nog net geen boeddhist kunnen maken
Even tussendoor: Indonesie is een islamitisch land. Als ik het goed heb zelfs het grootste ter wereld. Dat betekend dat je hier ook een paar keer per dag het gejengel uit de luidsprekers hoort, een teken dat we weer op de knietjes mogen.
Ik had inmiddels besloten niet langer dan dertig dagen te blijven, dus snel op naar Bali. Ik had een georganiseerde tour bij een reisburootje genomen, met een tussenstop met overnachting in Bromo. Omdat het een enkeltje was en niet al te duur had ik me van de overnachting niet veel voorgesteld. Wordt je opeens in een prachtig hotel gestopt. Het kan dus wel!
Toch jammer dat je dan om drie uur 's nachts wakker wordt gemaakt om om half vier te vertrekken nar de twee trekpleisters hier. Een dik uur later zaten we ergens op redelijke hoogte naar de zonsopgang te kijken. Weliswaar stond er een grote tribune en waren we met zo'n zestig man, maar het uitzicht was werkelijk spectaculair. Voor je uit keek je naar een prachtige zonsopgang en rechts naar de actieve vulkanen van Bromo. Tegen half zes was de zon op en gingen we één van de vulkanen bekijken. Na een beklimming kon je de krater inkijken. Voor mij de eerste keer, zo'n vulkaan, maar ik vond het niet zo bijzonder. Er kwam rook uit de vulkaan en dat was het wel zo'n beetje. De omgeving was dan wel weer een hoogtepunt. Een bizar maanlandschap-achtig iets, geen idee hoe ik het moet uitleggen. Door de lava was de grond overal donker en er groeide vrijwel niets. Je zag nog een tempel in de middle of nowhere staan en wat andere vulkanen. Ik waande me net in een Indiana Jones-film.
Daarna door naar Bali, Kuta om precies te zijn. In dit millenium waren er bij twee bomaanslagen in Kuta al honderden slachtoffers gevallen (voornamelijk toeristen), en ze hadden hier zelfs een heuse ground-zero. Daardoor is het toerisme wel teruggelopen, maar de stranden zijn er niet minder om. Daar een paar dagen gezeten/legen, maar door de tijdsnood (visum) snel door naar Lombok. Via de bus, een boot, weer een bus en weer een boot kwam ik aan op de Gili Islands. Wie van de drie, vraagt u? Wel, Gili Trawangan. Klein maar levendig eilandje en een duikersparadijs. Geen gemotoriseerd vervoer, de fiets en paard-en-wagen waren hier de middelen. Maar aan het duiken geslagen dus. Ik had voor de gelegenheid maar een onderwater-camera gehuurd. Perfecte timing, want dit keer kwam ik dan toch echt een paar flinke haaien tegen. Zogenoemde white-tip-reef-sharks van een kleine 2 meter. Geen paniek, een mals stukje Gertjan hadden ze niet op het menu staan, ze waren meer van de komkommers en blaadjes sla. Eentje was een beetje schuw om op de foto te komen (bad hairday?) dus probeerde hij zich achter een stukje koraal te verstoppen. Dat er nog drie-kwart haai achteruit stak scheen ie niet te merken. Nou, leuk weer allemaal!

Ik had niet veel dagen meer over in Indonesie, m'n volgende bestemming was tussenstop Singapore. Zonder credit card is het nog steeds lastig om goedkoop te vliegen. Het slimste was om per boot, bus, boot en bus weer terug te gaan naar Bali en dan twee binnenlandse vluchten te nemen naar Batam op Sumatra. Vandaar uit kun je dan in een half uurtje de boot naar Singapore nemen.
Het reizen door Lombok en Bali is overigens niet vervelend, het uitzicht is mooi, en vooral in Lombok kom je erg veel apen op de weg tegen.
Terug in Bali nog een dagje strand en een dagje wezen raften (erg leuk!) en daarna wegwezen. Op Sumatra is trouwens een paar dagen geleden net weer een aardbeving met de onvermijdelijke tsunami geweest. Hopen dat moedertje aarde wat beter in de stemming is als ik daar mijn opwachting maak.
Ik vier mijn verjaardag dit jaar groots, en wel in de Australische pub in de Indische buurt van Singapore. U bent bij deze allen van harte uitgenodigd!

Alleen was de tocht naar Cambodja niet per vliegtuig en zeker niet zoet.
Maar eerst maar eens het verhaal Thailand afmaken. Het belangrijkste: m'n bankpas kwam eindelijk aan! Ik kon weer van het leven genieten. Heb snel nog wat toeristische dingen gedaan, een brugje over de river Kwai bekeken, met wat tijgers poseren, het hoort erbij...
Voor het echt culturele gedeelte hebben we zes wedstrijden om de Azie Cup gezien, waarvan de helft met de uiteindelijke verassende winnaar Irak. We hebben het hiermee zelfs tot "kiek van de week" gemaakt op de website van de Cjv'ers; mijn leven is compleet!
Daarna snel weg uit Thailand. Met z'n 3en, Jos en Yourie (ook zo'n rasechte Deventenaar) waren de metgezellen, richting Cambodja. We kozen voor het avontuurlijke, een busreis tot de grens, en daarna zien we wel. Soepeltjes ging het naar de grens. We hadden nog geen visum, dus dat moesten we ter plaatse regelen. Standard prijzen bestonden daar kennelijk niet, het is een kwestie van onderhandelen met de douane. Ik had geen pasfoto's meer (2 stuks benodigd), maar dat was geen probleem. Voor 2 dollar (na weer afdingen) konden ze daar gemaakt worden. Nou, die foto's moeten ze nu nog maken... maar die 2 dollar hebben ze binnen!
Goed, we kregen uiteindelijk ons visum, daarna op zoek naar een taxi. Na een paar uurtjes afdingen vonden we een taxi die ons voor zo'n 7 euro de man naar Siem Reap bracht (zo'n 5 uur durende rit). Asfaltwegen kennen ze daar nog niet. Een kleine anekdote daarover. Er wordt beweerd dat de wegen met opzet slecht worden gehouden zodat je vermoeid en laat op de dag aankomt. Zodat je je in het eerste het beste hotel settelt zonder je om de prijs te bekommeren. De hotels betalen de regering weer, die de wegen weer met opzet slecht houdt..
Zo werkt dat hier...
In Siem Riep aangekomen wachtte ons de nummer acht (geen geintje) op de zojuist (sinds tweeduizend jaar) nieuw uitgebrachte lijst van zeven wereldwonderen, de tempels van Angkor Wat. In een gebied zo groot als de provincie Utrecht staan honderden eeuwenoude tempels. Daar hebben we dus even rondgekeken. Leuk om te zien, maar één dag was genoeg voor ons. Nog een noviteit op het gebied van afdingen; afdingen op de menu-kaart, die hadden we nog niet gehad. Er blijft nu werkelijk niets meer over.
Op naar de hoofdstad, Phnom Penh. Daar weer even de toerist uitgehangen. Een dagtochtje naar de Killing Fields van de gelijknamige film. De Killing Fields is een stuk grond waar Polletje Pot iedereen met een andere mening liet executeren (dat ben ik niet met hem eens, trouwens). Er stond bijvoorbeeld een boom waar kinderen tegen gemarteld werden, jaja.
Raar maar waar: een attractie in de buurt van de Killing Fields was een schietbaan, waar je met alle soorten pistolen, mittrailleurs of zelfs handgranaten kon schieten. Tja, als je maar geld kunt verdienen...
Daarna nog een paar dagen rondgekeken in Phnom Penh. Vervolgens zijn Jos en Yourie terug naar Thailand gegaan en ik op naar Laos. Mijn vlucht was gecancelled, dus dan maar met de bus. Dat zou dertig uur duren (incl. overnachting). Maar toen ik eenmaal in de bus zat begon ik eens te rekenen, en die dertig uur leek me sterk. Het zouder er dan ook 48 worden...
Tot aan de grens ging het weer allemaal van een leien dakkie. Er is geen officiele grensovergang tussen Cambodja en Laos, maar als je je visum vantevoren regelt dan laten ze je er meestal wel door. We kwamen tegen een uur of vijf aan in Stung Treng. Het was de bedoeling dat ik daar zou overnachten. Maar er stond nog een groepje van vier Fransen klaar om de grens over te steken. Ik vroeg of ik nog mee kon... natuurlijk! Gellukig parlez ik Francais very bien. Met één van de laatste veerpontjes de Mekong over en daarna was het nog een kilometer of dertig naar de daadwerkelijke grens. Daar om kwart over zes aangekomen. Maar de grenspost sloot om zes uur. De chauffeur bleef daar echter een beetje vaag rondhangen, en de douane kuchte eens en mompelde iets over overwerk. Ah! Het betere omkoopwerk lonkte weer. Voor vijf dollar de man was hij bereid om toch maar z'n stempel te zetten in z'n druk bezette vrije tijd in z'n hangmat. Vijf dollar is erg veel geld daar, ook voor de Fransen klaarblijkelijk want na een paar uur (!!) onderhandelen kregen we de stempel voor drie dollar. De grenspost was trouwens in de middle of nowhere. In een bos, ver weg van de bewoonde wereld stond een klein oud houten hutje. Met twee houten huisjes erbij waar wat families (douane-personeel) wonen. En dat was het.
Goed, we waren de Cambodjaanse grens voorbij. Nu die van Laos. Honderd meter verder de volgende hindernis. In principe (op een gegeven moment) weer het zelfde verhaal. Ook weer minimaal een uur onderhandeld in het pikke-donker. Maar deze keer kwam het niet goed. De beambte uit Laos had er genoeg van en sloot de tent. Waarschijnlijk een laatste poging om toch nog over de brug te komen met flink wat dollars, maar dat ging niet door.
Helaas, want inmiddels was de situatie we zo dat we ook niet meer terug konden naar Cambodja (we hadden immers onze uitreis-stempel al in het paspoort). Daar sta je dan op een stukje van honderd meter ongedefinieerde wereld. Laat in de avond in het donker.
Gelukkig waren onze Cambodjaanse vrienden voor het leven (immers, 5 x 3 dollar overwerk!!) bereid om ons daar te laten slapen. Lekker op een houten vloer. Wel een mosquito-net over je heen, want Laos is malaria-land numero uno.
Na een heerlijk nachtrust konden we onze reis hervatten. Dat na betaling van twee dollar aan de corrupte corpulente Laosaanse douane-meneer. Na een uurtje namen we in Laos afscheid van onze chauffeur (we zaten sinds Stung Treng in een jeep). Hij vertelde me echter dat mijn ticket niet geldig was voor de VIP-bus, maar dat ik een lokale (lees: erg langzame jaren '50 bus) moest pakken. Dat leek me sterk. Toen hij daar ook nog aan toevoegde dat ik tegen een kleine extra betaling wel in de VIP-bus mocht, wist ik genoeg. Bij de grensovergang speelde hij ook al een dubieuze rol. Uiteraard bleek dat mijn ticket wel geldig was voor de VIP-bus. Ik heb hem op een niet-zo-lieve manier wat niet-zo-lieve Engelse woordjes toegevoegd. Mijn aardige (en zowaar Engels sprekende) Cambodjaanse reisgezel keek een beetje geschrokken op. Om even later subtiel mede te delen dat een maandsalaris van een douane-beambte 20 dollar is. Nou, als het dan geoorloofd is om telkens te proberen om mensen af te zetten door leugens te vertellen (drie keer had hij het al geprobeerd), dan was mijn reactie ook geoorloofd!
Goed, dat luchtte op, het Laos-avontuur kon beginnen!

Laos is echt een heel relaxed land!
Vrijwel geen gezeur van tuk-tuk (taxi) chauffeurs of andere mensen die geld willen. Echt een uitzondering in Zuid-Oost Azie. Geen drukke steden en geen overvolle wegen, gewoon relaxed. Zelfs sloppenwijken zie je hier niet, terwijl het toch een heel erg arm land is.
Vientiane, de hoofdstad, is daar een goed voorbeeld van. Rustig stadje waar ik een paar dagen doorgebracht heb. Elke dag aan het einde van de middag met het alom geprezen Laos-bier aan de oever van de Mekong bij zonsondergang, het kan slechter...
Daarna op naar Vang Vien, een busreis van zo'n vier uur. Niet vervelend, want Laos is erg mooi om doorheen te reizen. Het doet me soms een beetje denken aan de Schotse hooglanden waar ik nog nooit ben geweest.
Vang Vien is net iets groter dan Diphoorn, maar dan met allemaal restaurantjes en andere toerist-gerelateerde ondernemingtjes. Erg toeristisch dus, maar met reden, de omgeving is (opnieuw) prachtig. Mooie groene bergen met daartussen de rivier Nam Song. Alle berg- en watersporten zijn hier vertegenwoordigd en er zijn hier veel grotten.
Met een paar andere reizigers een dagtochtje geboekt. 's Morgens een trekkingstocht met een glibberige, modderige maar ook mooie grot. Vanaf een uur of één gingen we dan tuben, in een opgeblazen vrachtwagen of trekker binnenband zittend met de stroom van de rivier mee terug naar Vang Vien. Maar eerst als opwarmertje nog even al tubend een verre, lage, nauwe grot in. De claustrofoben haakten af. Erg leuke belevenis. Halverwege de grot konden we de band opzij leggen om kruipend, en even later tot je middel in het water door te gaan. We hebben het weer overleefd.
Daarna het echte tuben. Tuben is tha bomb!! (weet je)
Echt geweldig. Zonder tussenstop drijf je in zo'n twee uur terug naar Vang Vien. Maar dat is zonder tussenstop en dat is natuurlijk niet de bedoeling!
Aan de walkant van de rivier zijn allemaal barretjes die je binnen kunnen halen met een lange stok of met een band aan een touw. Vaak is daar dan ook een kabelbaan of een soort van trapeze waar je dan (tot zo'n 15 meter hoogte) boven het water kunt zwaaien, hangen, zweven en duiken. Geweldig!
Het tuben is niet bij die ene keer gebleven...
Nog even over die cafe/restaurants in Vang Vien. De meerderheid hebben alleen heerlijke ligplekken met veel kussens gericht op tv's/schermen waar ze al sinds jaar en dag non-stop Friends uitzenden. En daar zijn een hoop afleveringen van gemaakt! In het ene cafe draaien ze dan seizoen drie en bij de buren seizoen zeven. En die cafe's zitten allemaal helemaal vol! Erg apart...
Heel cool allemaal, maar toch maar weer verder gegaan, volgende bestemming Luang Prabang.
Een stadje onder bescherming van UNESCO, dat het als erfgoed van de mensheid heeft betiteld. Mooi hè. En het mooiste is nog dat de Nederlandse belasting betaler (ik heb het nog even nagezocht) UNESCO sponsort. Op dit moment betalen jullie dus mijn vakantie, waarvoor mijn hartelijke dank.
Ik kan wel grote verhalen ophangen over de prachtige Frans koloniale architectuur hier, maar dat doe ik maar niet.

Ik ga waarschijnlijk binnen een paar dagen terug naar Thailand. Het reizen zonder mijn (gestolen) credit-card is erg lastig, hier in Laos kunnen (of willen) ze de goedkope online-vliegtickets niet aanbieden, die moet ik zelf maar boeken, zeggen ze. Ja, dat kan ik dus niet! Ik neem aan (hoop) dat dat in Bangkok wel lukt....

Arriverderci!

Gelukkig was het niet mijn schuld, zodat de Vietnamese reisorganisatie me in een duur hotel plaatste en een vliegticket voor de volgende dag regelde.
Midden in de nacht arriveerde ik op Kuala Lumpur, staat er zo'n geuniformeerde vriend me op te wachten...
"Zo! Wat komen wij hier doen......."
"uuuhhhhh......"
"Wij komen hier zeker voor de GP van Malesie!"
"uuuuhhhh, pardon?"
"De Formule 1 race...."
"En wanneer mag die zijn?"
"Hoe laat hebt u het, sir?"
Affijn, er werden me nog een paar uurtjes heerlijke nachtrust gegund, voordat ik mij naar het circuit begaf. Keurig!
Ik had eigenlijk een voetbalwedstrijdje gepland, maar dit was natuurlijk veel beter.
Gelukkig waren de eerste twee uitvallers de coureurs van Spyker, zodat ik me daar geen zorgen meer over hoefde te maken. Aalbers, bedankt! Maar goed, ik kon het halve parcours overzien, het was een behoorlijk lawaai, de temperaturen stegen de pan uit (maar dat was wel prima na de vochtige weken bij oom Ho Chi Minh) en Alonso won met gemak.
F1-race kunnen we weer afstrepen dus!
Door de vlieg-vertraging en de F1-race werden mijn plannen een beetje in de war geschopt. Ik besloot maar eens een paar dagen m'n gemakkie er van te nemen. Kuala Lumpur maar eens verkennen, dus. Om een lang verhaal kort te maken; Kuala Lumpur deed aardig westers (lees: rijk) aan, maar ook een mengeling van allerlei culturen, moslims, hindoes, "gewone" aziaten, en een pint bier kostte 8 1/2 euro. Wegwezen dus....
Ik had gekozen voor Macau & Hong Kong als volgende bestemming. Dat was erg goedkoop vliegen via mijn geliefde Filippijnen. Daar dus een ruime tussenstop gemaakt. Al eerder over geschreven, dus geen lange verhalen daarover, maar even de voordelen op een rijtje: Altijd mooi weer (bij jullie mag het dan 25 graden zijn, da's altijd nog 15 graden minder dan hier), goedkope hotels, goedkoop bier (San Miguel Light is erg goed en populair, en slechts 100 calorien!), iedereen spreekt Engels, wat een heel groot voordeel is, en de vrouwen zijn errug mooi (ook niet onbelangrijk).
Goed, next Macau dus. Een voormalige Portugese kolonie. Met Tiger Airways kun je goedkoop op Macau vliegen. Tiger is een van de populairste bieren in Zuid-Oost Azie, het is dus net zoiets als vliegen met Heineken Airways..... Weet niet of dat zo'n goed teken is.
Nadeel is dat je aan boord van deze goedkope maatschappijen geen natje en droogje krijgt, daar moet je voor betalen. En ik zorg er altijd voor dat ik tussen twee landen in weinig van die buitenlandse rommel in m'n portemonnee heb. En in dit post-Obama tijdperk mogen er geen flessen water meer mee in de hand-bagage. Gelukkig is de controle daarop erg slecht, zodat het geen probleem is wat mee te smokkelen.
Wel zagen ze op de scan mijn DVD-collectie, die inmiddels uit zo'n 60 stuks bestaat. Die zijn namelijk erg goedkoop in Vietnam en de Filippijnen, en het is een leuk tijdverdrijf voor reisdagen, etc. Maar goed, ze zagen de DVD's en vroegen: "Those are pirate DVD's, sir?". "No, of course natuurlijk not!" (hihihi). "Just checking, sir".
Nou, dat ging nog makkelijk. met m'n paspoort is het een ander verhaal. Al op Schiphol was m'n paspoort naar de kloten. De harde pagina met de pasfoto en de gegevens raakte los van de rest van het paspoort. Op Schiphol werd ik dan ook al teruggestuurd naar de marechaussee om een nood-paspoort te kopen (kosten voor een half jaar: erg duur), maar de beste man stuurde me terug naar de incheck-balie met z'n mobiele telefoonnummer (voor zover ik weet was de hij gewoon hetero!), met de mededeling dat hij het dit keer door de vingers zag als ik bij terugkomst het paspoort maar direct verlengde. En de paspoort controle in het land van bestemming was op mijn risico. (wist hij veel dat dat nog een paar landen meer werden). Bij de incheck-balie werd het telefoontje gepleegd, en ik mocht de wijde wereld in!
In de Filippijnen (tijdens mijn eerste bezoek) snel onzichtbare plakband gekocht en op hoop van zegen...
Op de gemiddelde reis(vlieg)dag wordt je paspoort zo'n vier keer gecontroleerd. Soms wordt het opgemerkt, maar dan werd het met opgetrokken wenkbrauwen en een nadere inspectie toch goed bevonden.
Tot Macau!
De dame achter de balie vond het toch echt niet door de beugel kunnen, zo ook haar opgetrommelde collega. Was het een vals paspoort, was ik in werkelijkheid America's Most Wanted?
Ik moest mee naar een kantoortje waar topoverlegd werd gevoerd. Er werden wat telefoontjes gepleegd, en het duurde allemaal errug lang, ik zag vanuit de verte mijn backpack nog zielig alleen op de rolband liggen. Maar met de belofte om het zo snel mogelijk te vernieuwen kwam ik er ook daar weer zonder kleerscheuren vanaf. Hoeveel grensovergangen nog te gaan?
Macau dus. Ik las in de reisgids dat het een gokparadijs was. 's Avonds bevond ik mij dus naar het stadion waar de honden-race's werden gehouden, de enige plek daarvoor in Oost-Azie. Erg leuk om te zien. Ik wilde zelf ook even inzetten, dus ik vroeg de barman (altijd betrouwbaar) om een tip. Race nummer 5, hond nummer 4. Zo geschiedde, ik vulde mijn formulier in, en, beste lezer, u raad het al...
Mijn inzet van twee euro werd maar liefst verdubbeld en het bleef nog lang onrustig in Macau!
Nu het toch mijn lucky day bleek te zijn, spoedde ik mij dra naar een van de 30 casino's, dat moet je hier namelijk meegemaakt hebben.
Nu wordt het pas echt een successtory. Van mijn (omgerekend) 7 euro maakte ik maar liefst 15,25. Dat laatste kwartje konden ze me niet in papiergeld geven, dus ook maar in zo'n eenarmige bandiet gegooid. Hoppa, nog eens 10 euro! (ik denk dat ik hier blijf rentenieren)
Gelukkig wist ik op mijn hoogtepunt te stoppen, zodat ik met een dikgevulde beurs naar de volgende dag ging.
En wat voor dag!
Op naar de Macau Tower, het op 9 na hoogste gebouw ter wereld. Keurig uitzicht van achter glas, maar dat was nog niet genoeg. Op 233 meter hoogte heeft uw jonge held een tochtje naar buiten gemaakt....
Aangezien het gebouw geen enkele functie heeft, organisseert een Australische extreme-sports bedrijfje wat stunts daar. Op 233 meter hoogte, met alle respect - ietsje hoger dan molen De Hoop, kun je dus een wandeling van zo'n 100 meter om de toren maken. Dat gebeurd op een pad dat zo'n twee meter van de toren af ligt, zonder hekken aan de zijkant. Uiteraard zit je met een riem vast, maar de afgrond bleef aan beide zijden 233 meter diep. Hoeveel? 233 meter, en dat is errug diep! Ik scheet drie kleuren bagger, en de instructeur moest flink op me inpraten, maar op een gegeven moment ga je. En na een tijdje durfde ik het zelfs aan naar beneden te kijken. Halverwege begon het stunten pas echt goed, lekker op de rand zitten met de beentje in de afgrond. Of op de rand gaan staan met een been de lucht in en de armen wijd. Want alles werd uiteraard op de gevoelige plaat vastgelegd voor de ongelovigen...
Potverdorie! Dat was me het avontuurtje wel...
Goed, even tot de positieven komen. nog even tijd om naar het Monty Fort te gaan, een oud fort ter bescherming van de Macauezen (of Macauanen, zo u wil, gggeeen idee). De kanonnen van dit fort werden slechts twee maal gebruikt. Beide keren in de 17e eeuw tijdens de aanval van de Hollanders....
Een boottochtje van een uur bracht me in Hong Kong. Helaas was de vorige dag (en op de laatste speelronde, waar ken ik dat toch van) de competitie beslist, zodat de nummer twee voor spek en bonen voetbalde. Ik kreeg twee wedstrijden voor de prijs van een, omdat ze hier (net als in Malta) geen eigen stadion kennen, maar gezamenlijke stadions. 1 wedstrijd was genoeg voor mij, weer een bloedeloze 0-0, zodat de teller na 180 minuten Aziatisch voetbal nog steeds op 0 doelpunten staat. Ik verheug me nu al op de Azie Cup...
Goed, tiet om er vandeur te gaan, het vliegmobiel naar Thailand staat op me te wachten...
Tjeu!

Eerst twee dagen doorgebracht in Saigon (Ho Chi Minh City). Het werd al snel duidelijk dat het Engels hier nog niet echt ingeburgerd was. En als men al Engels spreekt dan is het met zo'n vreselijk onverstaanbaar Aziatisch accent dat er vaak geen touw aan vast te knopen is. Maar dat mag de pret niet drukken. Ik had nog 5 dagen voordat mijn programma in Hanoi zou beginnen. Hanoi ligt een eindje van Saigon (een kleine 2000 kilometer), dus ik moest op zoek naar een vliegticket. Helaas, dat ging niet door. Het naderende TET-festival (Chinees nieuw jaar) gooide roet in de rijst, alle vluchten waren volgeboekt. Ofwel "Fjoelie Boe" in goed Vietnamees/Engels. Dat werd dus een gezellige busreis van 48 uur met diverse tussenstops waar overgestapt moest worden. Gelukkig had ik de laatste nacht de gezelschap van een Japanse vriend die steeds heerlijk tegen mijn schouder in slaap viel.
Toen we 's morgens in Hanoi aankwamen namen we (Japanse vriend voor het leven en ik) een taxi naar het centrum. Uiteraard weer een poging tot oplichting. De rekening van 17000 dong was opeens met een nulletje uitgebreid, 170.000 dong. Niet betalen dus, maar meneer de chauffeurt drukte toen het gaspedaal weer in. Geen idee waar hij ons naar toe zou brengen, maar hij reed weer terug naar het busstation. Alwaar de knuppel uit de kofferbak werdgehaald. Hij ging dreigend voor Japanse vriend staan, een beetje duwen en trekken en z'n collegae kwamen er bij staan, echt een heerlijk spektakel dus.
Gelukkig steekt uw jonge held met één kop-lengte boven de gemiddelde Vietnamees uit, dus voor mij waren ze een beetje bang. Maar de politie kwam er ook al snel bij en toen was het spektakel snel voorbij.
Voor de zekerheid toch maar een bus genomen...
In Hanoi was het tijd voor feest! Chinees nieuw jaar. Groot feest, veel vuurwerk & drank, jippie... Vervolgens is hier bijna alles zo'n week gesloten. Dat is pas een manier om het nieuwe jaar te vieren! Welkom in het jaar van het varken.
Op nieuwjaarsdag was het tijd om met het programma te starten. Allereerst een verkenningstocht van drie weken door Vietnam.
Om 12 uur had ik afgesproken met de gids en onze Duitse vriendin die mijn medegezellin zou worden de komende 7 weken. Anja bleek net iets minder aantrekkelijk te zijn dan m'n ouwe oma toen die de 70 al ver gepasseerd was. (En die wil trouwens nog steeds haar fiets terug!!)
Onze tour-organisatie in Vietnam, Buffalo Tours, bleek alles prima geregeld te hebben. De hotels zijn prima, het eten goed verzorgd en de gidsen spreken prima Engels; het was allemaal dik-voor-mekaar.
We hebben twee dagen (met overnachting op boot) in Ha Long bay doorgebracht. Ik citeer maar even de reisgids: "De wonderschone baai is bezaaid met meer dan 1900 eilandjes van kalksteen die veelal geen naam hebben. Het lijkt een betoverende, tijdloze wereld, met bizarre rotsformaties die dramatisch uit zee oprijzen en talrijke grotten." Nou, beter had ik het zelf niet kunnen zeggen... Was inderdaad keurig, een beetje kajakken, beetje relaxen op het dek, grotje bezoeken, bergje beklimmen; je komt de tijd hier goed door. Daarna een drie-daagse trektocht in het noordwesten van Vietnam. Minstens net zo leuk. Vanuit de bergjes erg leuk uitzicht op de rijstvelden in het dal. Regelmatig kom je hier buffels tegen, en één keer kronkelde er een slang van zo'n anderhalve meter voor ons over de weg. Maar ach, hij was niet heeel erg kleurrijk, dat verkleint de kans dat hij heel erg dodelijk was. Al weet je het natuurlijk nooit zeker.
In de de beide "home-stay"-overnachtingen kwamen al snel de eigengemaakte flessen rijstwijn op tafel. Wijn, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen met het alcohol-percentage. Mis!! 50% schoon aan de hak. De eerste viel dan ook niet mee. Vooral omdat je ze adje fundum, bottums up, oftwel in één keer achter over moet slaan. (het zijn dan ook niet al te grote glazen. Zo'n 22 glaasjes later (volgens officiele nuchtere Duitse peiling) was het één dolle bende. Hiep, hiep, hoera!
Daarna een paar dagen in een zogenaamd "Peace Village" gezeten, Engelse les geven aan verstandelijk gehandicapte kindereb. Ik heb wel eens wat moeilijkers gedaan... MAAR NIET VAAK!!
Terug in Hanoi nog wat toerischte dingen gedaan, waarvan het hoogtepunt was het bekijken van de grote kale leider, Ho Chi Minh. Terwijl hij zich toch al zo'n 40 jaar op de eeuwige jachtvelden bevind. Hij lag er goed geschoren bij....
Vervolgens zijn we via trein en auto zuiderlijk langs de kust gereden en wat steden aangedaan. Eerst een dagje doorgebracht in Hue, een stad nogal wat voormalige koningen gehuisd hebben. Daarna naar Hoi An, een stadje met een alleraardigst centrum (pittoresk is het woord), met een leuk strand op zo'n 3 kilometer. Weer een paar dagen later door naar Nha Trang, DE kustplaats van Vietnam. Lange boulevard met een strand met palmbomen ernaast. In tegenstelling tot Hanoi was het hier eg warm. Er zit namelijk een groot klimaarverschil tussen het noorden en de rest van Vietnam. Helaas ging het na twee (van de vier) dagen regenen, dus op het strand liggen was er toen niet meer bij. Gelukkig had ik mijn duiktripje gepland op de tweede dag, het zicht was toen nog prima. Twee duiken gemaakt nabij een eilandje op zo'n drie kwartier varen. Wat minder spectaculair dan in de Filippijnen, maar toch weer erg leuk. De omgeving tijdens de eerste duik was erg rotsachtig dus we moesten door kleine tunnels (meer smalle openingen) en grotten zwemmen. Was wel erg leuk om mee te maken. Tot zover Nha Trang.
In elk van deze plaatsen ook even de lokale markt bezocht. Volgens de officeuze peilingen van de Vietnamse Maurice de Hond wordt je hier vier keer per tien seconden aangesproken. Iedere keer met dezelfde zin: "Hello sir, you buy me something sir?". Redelijke irritant op den duur, als je rustig rond wilt kijken. Shirtjes kosten hier een euro (na een tijdje afdingen), dat zijn nog eens prijzen. En dan betalen we als toerist natuurlijk nog veel meer dan de locals.
Je moet hier trouwens overal op afdingen. In "officiele" winkels, in hotels, zelfs bij het kopen van een flesje water. Je went eraan...
Vervolgens vlogen we terug naar Hanoi, waar we nog één vrij dagje hadden.
Samen met een Vietnamees vriendinnetje een berg beklommen die van binnen voor een groot deel hol was. Je kon van boven een grot in en dan afdalen in de grot. Tijdens de oorlog hielden de mensen zich hier schuil. Er zijn ook zo'n 100 mensen gestorven waarvan in de laatste ruimte naar ik begreep dat de botten zich bevonden. Daar kon je alleen inkijken door middel van een kaars die je dan in een kleine opening van de ruimte moest houden. Vietnamese vriendinnetje durfde niet te kijken, dus uw jonge held moest laten zien dat een echte man onbevreesd is. Gelukkig hield ik de kaars verkeerd (of zoiets) want het bleef te donker om iets te zien. Niet te lang verder proberen, kaars weer neergezet, en rechtsomkeerd! Brrrrrrr....
Tot zover het verkennings-gedeelte.
Op naar het weeshuis, dat zo'n anderhalf uur van Hanoi zit. Ons hotel bevind zich op zo'n 12 kilometer van het weeshuis en we worden dan ook iedere dag op een brommert opgehaald en weggebracht.
Er zitten zo'n 40 kinderen in het huis plus nog eens zo'n 10 personeelsleden. Niemand van de staf spreekt Engels, de kinderen een heel klein beetje (het eeuwige "Hello, what is your name?") Gelukkig zat er al twee weken een vrijwilligster. Wederom een Duitse, maar Vanessa (what's in a name) bewees dat Duitsers toch niet allemaal onaantrekkelijk zijn. Zij kon een heel klein beetje communiceren met de bazin en haar assistent, zo'n 6 a 7 woorden. Toch bleven er wat (lees: erg veel) vraagtekens. Zo wilde ik tijdens de ruim twee uur durende pauze wel eens rondlopen in het dorpje., maar daar komt niets van in! Aldus de bazin, in de volksmond ook wel Eva Braun genoemd, wie verzint toch zulke namen...
Slapen zul je tijdens de pauze. Het is de bedoeling dat we twee uur rusten. Maar vandaag mochten we zowaar dan toch even het dorpje in. Hulde! Het leek een beetje op proefverlof.
De "werkzaamheden" bestaan voorlopig uit het opknappen (verfen) van de bibliotheek. 's Middags een beetje voetballen, assisteren bij Engels huiswerk, en een beetje rondhangen. Zondags geven we Engelse les.
Voetballen kunnen we in het "stadium" verteleden de kinderen vol enthousiasme. Wow dacht ik, een stadion! Het bleek te gaan om een afgetrapt veldje met zowaar twee heuse doelen. Toegeven, voor Vietnamese begrippen al heel wat.
In het stadje van het hotel spreek niemand Engels. Buitenlanders zien ze hier nooit. We zijn hier dan ook een grote attractie. Gisteren werd ik op de plaatselijke braderie gevolgd door de lokale SBS6 met hun "Hart van Vietnam". Gokspelletje met de plaatselijke jeugd (uiteraard verloren, maar door de onstane hilariteit een goed bestede 50 cent), wat onbekends verorberd, u kent het wel. Leuke plaatjes voor op de beeldbuis.
De restaurants hebben hier dus ook geen Engelse menu's. Na vier weken pas de eerste keer! Gelukkig had onze Vanessa al uitgevonden wat redelijk is om te eten. Het eten wordt trouwens op straat bereid, en je eet dan ook vaak op kleine stoeltjes langs de straat. Eten met chopsticks gaan dit jaar trouwens vanag dag één goed. Met de juiste greep bleek het allemaal niet zo moeilijk.

De vooruitzichten:
Over een kleine drie weken staat dan eindelijk het eerste voetbalreisje op het programma. De koploper en titelverdediger uit Hanoi speelt dan een thuiswedstrijd. U moet het me vergeven dat de naam me even ontschoten is. Eén van mijn eerste Vietnamese tv-beelden was trouwens het live mogen aanschouwen van een gemiste kans van Theo "vuurpijl" Lucius tijdens Twente-Feyenoord. Keurig! Maar in het noorden heb ik verder geen Nederlands voetbal meer gezien. Gelukkig hebben we de Premier League nog, waarvan vele wedstrijden live worden uitgezonden.
Verder staat nog op het programma een lang weekendje tracking in Sa Pa, dat schijnt erg leuk te zijn.
Begin april smeer ik 'm dan waarschijnlijk naar Maleisie voor een weekje. Ook Cambodja staat op het programma.
Verderweg: Nog steeds geen officiele bevestiging, maar het ziet er toch wel naar uit dat in juni elf in het oranje geklede mannen een balletje komen trappen in Thailand. Laat het nou net zo zijn dat uw jonge held dan ter plaatse is. Zo ook zal hij waarschijnlijk present zijn bij de Azie Cup, welke ook gedeeltelijk in dat land zal plaatsvinden. Keurig, keurig, keurig!
Ik spreek u latersssssssssss

Morgen vlieg ik naar Vietnam, maar nu nog even een laatste dag in de Filippijnen. Tegen een uurtje of 10 (plaatselijke tijd) vanavond beginnen de live voetbalwedstrijden uit Europa weer. Na een wedstrijdje of 3 pak ik de nachtbus naar het vliegveld. Bespaart me weer een hotelovernachting en ik kan in de bus nog een paar uurtjes bijslapen
Maar goed, begin januari begon het allemaal. En als ik wat scherper geweest was, was het helemaal goed begonnen. Een gedistingeerde dame op Schiphol vroeg wat ik daar ging doen. Toen ik vertelde dat ik o.a. voetbaltraining ging geven aan weeskinderen vroeg ze of ze ook kon helpen. Ik keek een beetje verbaasd, want ik zag zo gauw nog geen Louis van Gaal in haar. Maar het bleek te gaan om financiele steun, ze gaf veel geld aan goede doelen, dus als ze financieel kon helpen wilde ze dat van harte doen. EN ALS GERTJAN EEN BEETJE SCHERPER WAS GEWEEST, had ie zich beseft dat hij zelf toch het allergrootste goede doel is, en had ie z'n eigen bankrekening nummer doorgeven. Helaas, gemiste kans...
Goed, ik kwam pas vrij laat aan in Manila. In principe ideaal, want dan kun je na een slapeloze nacht in het vliegtuig (plus overstap in Singapore) direct je bed in kruipen. Maar het was wel erg gezellig in de bar bij het hotel, dus ik besloot nog maar een nachtje door te halen.
Achteraf niet zo'n slimme beslissing, want dit keer kreeg ik toch wel een jetlagje in de vorm van wat bijna-slapeloze nachten. Ach, eigenlijk maakte dat niet veel uit.
Na twee dagen Manila ben ik maar eens een weekje naar Boracay geweest. Prachtig strand met palmbomen, wit zand en een blauwe zee. Wat wil je nog meer. Prima vermaakt daar. Weinig ondernomen, gewoon wat eten, drinken, lezen, zwemmen, je af en toe laten masseren, je kent het wel, het zware leven...
Daarna via wat kleine tussenstops naar Bohol gegaan, een eilandje met aardig wat toeristische mogelijkheden. De hoogtepunten op een rijtje:
De baas is om half 5 's morgen opgestaan voor een bootreisje om in het wild levende dolfijnen te zien. De weersomstandigheden zaten erg mee en na een tijdje rondgedobberd te hebben waren ze daar opeens. In groepjes van 10/15 namen die schepsels geweldige sprongen bij de boot. Keurig! Het was het vroege opstaan meer dan waard, vooral ook om dat er een kans is dat je ze helemaal niet te zien krijgt.
Verder is Bohol de thuishaven van de Tarsier, een aapachtig diertje dat alleen op dit eiland voorkomt. Ze zijn nog geen 20 centimeter, en hebben levensgrote 'lege" ogen omdat ze 's nachts leven. Overdag zien ze weinig. Vandaar ook hun Nederlandse naam: spookdiertje. Dezer beestjes maar even opgezocht en gevonden. Erg leuk.
Daarna een rondvaart op de Loboc-river, met het in de Filippijnen "wereld"-beroemde floating restaurant, een drijvend restaurant dus. Was ook weer prima te doen.
Als laatste op Bohol het meest spectaculaire, de Chocolate Hills. Wordt ook wel het 8e wereldwonder genoemd, waarschijnlijk net als 1000 andere plaatsen, maar dit was toch wel erg indrukwekkend. Op een grote vlakte zie je honderden gelijkmatige heuvels van zo'n 50 meter. Tijdens het droge seizoen (nu dus!) krijgt het gras op de heuvels een bruine kleur, vandaar de naam: Chocolate Hills. (kind kan de was doen). Het beste uitzicht heb je dan vanaf een hogel gelegen plateau, waarvandaar je in de wijde omtrek niets anders dan grote bruine heuvels ziet. Je moet het gezien hebben.
Tot zover Bohol.
Aangezien het duiken in Bohol erg populair is, kreeg ik de kriebels te pakken, en pakte tevens m'n biezen, naar Moalboal op Cebu Island, alwaar het volgende avontuur te begonnen stond, het onderwaterleven.
Ik besloot een 5-daagse cursus "open-water diver" cursus te nemen.Was echt fantastisch. Bij m'n eerste duik in de zee zwom ik direct oog in oog met een gigantische schilpad die me vervaarlijk aankeek. (goed, goed, het was een erg vriendelijk beeste maar toch!). We bleven steeds zo'n drie kwartier onder water en tijdens de cursus gingen we tot zo'n 20 meter diepte. Gemiddeld was er op zo'n 12 tot 15 meter diepte het meest te zien. Waar je ook keek, honderden visjes en vissen in alle soorten en maten zwommen om je heen. Ook zeeslangen en
schorpioenvissen gezien.
Ook gek trouwens dat je denkt met z'n tweeen in de middle of nowhere aan het duiken bent, en dat je dan 15 meter onder water opeens twee andere duikers tegenkomt.
Na 5 dagen, 4 zee-duiken en 5 examens haalde ik het felbegeerde PADI Open Water duikbrevet. Jaja, ik hoor er nu helemaal bij!
Na dit avontuur ben ik weer langzaam naar Luzon gegaan, het eiland waar Manila op ligt.
De boottrip naar Luzon, het eiland waar Manila op ligt, zou zo'n 22 uur duren, maar door problemen met onze boot en een andere die we op sleeptouw moesten nemen werd het zo'n 42 uur. Niemand die daar gek van op keek. Och, je gaat aan boord eens naar de kapper, even naar de karaoke-bar, wat zonnebaden op het dek en je komt de tijd wel door.
Voor ik naar Vietnam vlieg, moest er nog één hootepunt van het land worden bezocht, Pagsanjan.
In Pagsanjan maak je een toch in een houten kano die bemand wordt door twee "banqueros", die de boot tegen de stroom in naar boven peddelen, maar ook trekken en duwen, tussen de stenen door. Handen binnenboord houden, dus! Aan het eind kom je bij de watervallen van Pagsanjan. Erg mooi.
Aangezien Gertjan (Filippijnse naam: Tony) zijn roes eerst moest uitslapen en het verkeer ook niet echt mee zat, kwamen we erg laat aan. Dat betekende dat halverwege de kanotocht het opeens pikdonker werd, dat gaat hier namelijk erg snel, en de terugweg was dan ook erg avontuurlijk. Je zag de sterren boven je, om je hoofd vlogen de vleermuizen, en op de rotswanden van de kloof hoorde je de apen krijsen. Overdag zijn die te schuchter voor de toeristen.
Ook weer erg leuk dus.
Kortom, er is hier genoeg te doen.
Het eten is overal prima verzorgd, verassend genoeg scheelde het niet erg veel met de Europese keuken (behalve de eeuwige rijst, drie keer per dag). Vandaag zat ik zelfs naar een menukaart te kijken met als specialiteiten: de uitsmijter, de kroket en natuurlijk de omvermijdelijke kip sateh. Niet gek ook dat het cafe/restaurant de naam Orange Lion had.
Culinair hoogstandje dat uw jonge held met veel smaak verorberd heeft, daar issie: De Bolut! Omschrijving uit de reisgids: "Een gekookt, bebroed eendenei, met een reeds vrij ver ontwikkeld kuiken er in". Juist!
Waarschijnlijk is het niet nodig te zeggen dat ik dit vantevoren niet wist, en dat ik het nadien maar aan anderen heb overgelaten. Binnenkort in uw eigen Febo!
Ze eten hier trouwens niet met stokjes, dus ik heb nog een hoop te leren de komende weken.
Beesten zie je hier in alle soorten en maten. Zo hebben we hier: de kakkerlak, waarvan de eerste me nog levendig te binnen schiet. Op m'n eerste hele dag in Manila kroop er een gigantich exemplaar onder mijn bed vandaag. Hallo!
Ook populair: De gekko's. Kleine hagedisjes die over wanden en zelfs plafonds kruipen. Je ziet ze echt overal. Ik ben er inmiddels aan gewend geraakt, en op zich is het helemaal niet verkeerd als er zo'n apparaat in je hotelkamer aan de muur hangt, ze eten namelijk de hele insekten voorraad op.
Financieel viel het nog enigzins mee. Het is in principe een erg goedkoop land, de tripjes en vooral de duikcursus maakten het wat duurder.
Je hebt hier ook geweldige golf courses, en ik had m'n GVB meegenomen, maar het bleek overal erg duur te zijn, meer dan 100 euro. Misschien dat het in Vietnam of Cambodja goedkoper is. Maar spelen zal ik, want er moet natuurlijk aan de handicap gewerkt worden
Uiteraard betaal je als toerist altijd en overal wat extra, en ook hier proberen je ze op allerlei manieren op te lichten. Zelfs bij de verschillende officiele instanties (immigratiedienst) moet je overal voor betalen. Een duidelijk "Nee!!" (I won't pay for that) is meestal afdoende. Maar dat je zo af en toe wordt opgelicht, tja, daar moet je niet te moeilijk over doen, te meer ook omdat het vaak om zo'n 50 cent gaat of iets dergelijks.
Het mooiste is dat echt iedereen, van jong tot oud, hier Engels spreekt. Dat is toch wel heel relaxed, en dat zal in het vervolg van de reis toch wel anders zijn, denk ik. Vandaar ook dat ik de mooie taak op mij heb genomen, om naast de voetbaltraining ook Engelse les te geven. Jaja, Gertjan de leraar, wie had dat ooit gedacht!
Morgen dus naar Vietnam. Vorige week werd mij verteld dat mijn reisgenote een jongedame van onze vriendelijke Oosterburen is, vier jaar jonger, en of ik (en zij) er bezwaar tegen had om op één kamer te slapen, de komende zeven weken, anders zou het 200 euro duurder worden. Van beide kanten geen bezwaar, dus zo zal geschieden. Als dat maar goed gaat...
Nog wel een tegenvaller is dat ik mijn ouwe trouwe horloge deze week ben kwijt geraakt. Was wel erg jammer, maar ik loop nu wel met een vette Rolex van een tientje om mijn arm.
Goed, dat was 'm weer. Oogjes dicht en snaveltjes toe, en ik spreek u weer vanuit Vietnam. Gooodmorning Vietnam!

Latersssssssssssss

Ik ben al meer dan een maand onderweg en we zitten inmiddels in juni, dus dat moest een garantie zijn voor mooi weer. Mis! De eigenaar van het appartement dat ik huur vertelde me nog vol trots dat het kwik vorige week de 30 graden-grens passeerde, maar daar is nu weinig meer van te merken.
Daar gaan mijn middagen in t-shirtje in het park, met een spannend boek en een koud biertje. Jammer dan. Het appartement is wel prima geregeld, in het centrum en voor een prijs waar je geen hotel voor kunt krijgen.
Alhoewel ik nog steeds op zo'n 2000 kilometer van Moscow zit kan ik duidelijk merken dat ik weer richting Europa ga. Mondjesmaat spreekt met hier wat woorden Engels. Meestal blijft het beperkt tot "yes" en "no", met een sterke voorkeur voor "no", ongeacht de vraag. Maar ook spreekt men heel af en toe wat meer woordjes Engels. Yesyes... Nice weather isn't it?
Ook de prijzen zijn navenant. In de eerste dagen kwam ik aleen in gelegenheden waar ze louter buitenlands eten&drinken hadden. Voor de verandering eens erg makkelijk in de communicatie, maar je betaald dan wel prijzen die ze op het Leidseplein ook wel durven te vragen. Het is gewoon even zoeken naar de wat vagere tentjes en de prijzen gaan weer omlaag. Ogen dicht en wijs maar wat aan op de menu-kaart.
Ik heb het inmiddels aangedurft om naar een Russische kappert te gaan. Wel moest ik, in tegenstelling tot de Russen, een afspraak maken voor de volgende dag. Toen ik terugkwam werd ik onder handen genomen door een Russische coiffeur die een heus altaar voor zichzelf had ingericht. Een hoek met al zijn prijzen en diploma's en daar tussenin kon hij nog net mij, een Nederlands boertje, knippen. Nou, knippen... hij was meer bezig met het bekijken, kammen en masseren van het haar/hoofd. En af en toe kwam er ook nog een schaar aan te pas. Maar goed, het resultaat was prima. Ik was vantevoren even bang dat hij me kaal zou scheren (coup Russisch), maar dat viel mee. Ik had me 's morgens ook al flink glad geschoren, want stel je voor dat zo'n onbetrouwbare Rus met messen richting mijn keel zou gaan. Dat bleek gelukkig ongegrond. Ik kon nog wel even een prijs afrekenen waarvoor ik in Nederland twee keer naar een (goeie) kapper kan. Maar ach, zoals Pe en Rinus al zongen: "Wat kent schele, tis vakansje!".

Volgens mij had ik ook nog niet verteld over de politie. De chauffeur van ons mini-busje werd op een gegeven moment aangehouden voor te hard rijden. Terecht, want hij reed de hele weg plankgas (zoals het hoort). De politie liet hem zijn snelheid zien op de lasergun. Prima, betalen dus, want de beste man ook zonder morren deed. Maar wat schetst mijn verbazing; ook de volgende drie auto's werden aangehouden, zonder "geschoten" te zijn door de lasergun, maar konden dezelde boete betalen. Ter bewijs werd hun de snelheid van onze chauffeur voorgehouden. Tja... wat moet je doen, in Rusland kun je maar beter niet protesteren. 2 Minuten later (we stonden nog steeds stil) herhaalde dit scenario zich aan de andere kant van de weg. Ik heb het tafereeltje maar even vastgelegd. Helaas ging de flitser af, waarop ik een paar verwijtende blikken kreeg. Gelukkig hadden ze het te druk met de boetes.
Zo gingen er op een gegeven moment ook een paar dienders naast me op het terras zitten om een paar Baltika's achter over te slaan. En die zijn niet alcoholvrij! Ook hier heb ik uiteraard een mooi kiekje van gemaakt.
Ze hebben hier ook in werkelijk iedere winkel, hoe klein ook, bewaking staan. Ik ben al regelmatig door zo'n chef aangehouden omdat ik weer iets verkeerd deed. Het is hier gebruikelijk dat je je tas in een kluis stopt als je een winkel binnengaat. Dan moet je dat niet vergeten. Ook heb ik wel eens de verkeerde ingang genomen of een detectorpoortje gemist, of iets dergelijks. Gelukkig spreekt de bewaking altijd goed Engels. (Grappig bedoelt).
Ik ben ook nog naar de dierentuin geweest. Heel aparte beesten hadden ze daar. In de reisgids stond dat het net een gevangenis was, maar ach, dat is elke dierentuin in principe, toch? (Ik begin haast nog filosofisch te worden, zo'n lange reis).
Is in Sleen het nobele postbode-beroep het populairste baantje, hier in Ekaterinburg hebben ze er een heus museum voor ingericht. Helaas is het elke dag gesloten. Zo ook wat andere musea, die misschien de moeite waard waren. Erg vreemd. Of ze zijn gewoon gesloten, want de reisgids is inmiddels drie jaar oud en dat merk je regelmatig
Inmiddels is het hier dan toch 30 graden geworden, gelukkig maar. Zondagmorgen vertrek ik voor een 36 urige reis naar Moscow. Ik heb een kamertje, praktisch op het kremlin, dus da's goed geregeld. Tot dan, dan!

Het begon allemaal nog goed. Alhoewel is helaas met drie Russen zat opgescheept (waarvan er een onbedaarlijk hard snurkte), bleken ze de volgende morgen toch zo vriendelijk om me een lift te geven naar het hotel dat ik in gedachten had. Helaas, het hotel bleek vol. Zo ook de volgende drie hotels. Best leuk om met al je baggage rond te sjouwen. Als laatste redmiddel probeerde ik nog een hotel dat ik op internet had gevonden. De vrouw bij de receptie sprak geen woord Engels, zo ook de twee giechelende dames die haar assisteerden. Maar we kwamen eruit, en ik kon voor 2 nachten boeken. Het is geen gemis dat deze stad tot voor kort voor touristen verboden was. Mooi is anders. Het ligt nog wel iddylisch aan een leuk riviertje, maar ze hebben (of kunnen) er niets mee gedaan. Lelijke flatgebouwen, vervallen parken, etc
Klein detail: ze zitten hier een week zonder warm water. Dit gebeurt overigens vrij vaak. Ook in andere plaatsen heb ik regelmatig zonder warm water gezeten. Een lekkere warme douche na mijn treinreis zat er dus niet in. Ach, ze hebben hier in ieder geval "Suzanne" van VOF de Kunst op de radio.
Maar om kort te zijn over mijn bezigheden: Kranoyarsk - niets gedaan!

Mijn trein naar Novosibirsk zou om kwart over 11 vertrekken. Helaas had het Nederlandse reisbureau waar ik mijn tickets had geboekt zich een uurtje vergist. Trein gemist dus. De volgende trein die ik kon boeken ging drie dagen later. Dus nog drie dagen in deze stad. Ach, eigenlijk vermaak ik me prima met niets doen. Ben imiddels wel door m'n boeken heen, maar je kunt hier ook Engelse boeken kopen.
Mijn reisbureau kan zich trouwens opmaken voor een gepeperde rekening!

Goed, even wat over Rusland dan. Ik zal even de verschillen met u doornemen.
De toiletten zijn hier een verschrikking. Toiletbrillen zijn een uitzondering, hangen boven de port is hier het motto. Toiletpapier (mocht het toevallig aanwezig zijn, maar je kunt het beter zelf meenemen) kan niet in de pot worden gegooid, maar moet in een speciale prullebak worden gegooid. Ook de traditionale "gat-in-de-grond" heb ik al meegemaakt. Over de geur zal ik me verder niet uitlaten.
Verder is het hier een grote bijlmer. Steden kenmerken zich door grote betonnen flats. Het zijn echter wel heuse metropolen. Novosibirsk (waar ik nu inmiddels zit) telt bijvoorbeeld tegen de 2 miljoen inwoners. De hoofdstraat is hier ook 10 kilometer lang.
Huisnummers zijn net iets anders dan in Nederland. Hier wordt er pas een ander huisnummer toegekend als er echt ruimte tussen de gebouwen zit. Dus als je bij nummer 40 moet zijn, en je staat voor nummer 20, kan het best zijn dat je nog een paar kilometer moet lopen.
De mensen zijn hier in principe heel behulpzaam en willen met je praten, maar spreken geen woord Engels. Uiteraard belet dat ze niet om hele verhalen tegen je af te steken. Bij instanties als hotels en spoorwegen is men minder behulpzaam. Als je daar wat vraagt is het vaak "Njet" en je kunt wegwezen. Mijn bagage ergens stallen was onmogelijk in Novosibirsk, en mijn trein naar Ekaterinburg gaat pas om 9 uur 's avonds, dus zit de hele dag met mijn bagage opgescheept. En aangezien 90% van de taxi-chauffeurs je probeert op te lichten, geef ik de voorkeur aan lopen. Met de zware baggage. En de hoofdstraat is nog steeds 10 kilometer. Goed excuus dus om zondagmorgen al om half 12 op het terras te gaan zitten. Nu even het internetcafe, maar daarna weer terug in het zonnetje.
Maar in principe is alles hier anders. Eten in restaurants, het verkeer, winkels, alles gaat net even anders dan in Nederland. Er zijn ook veel dingen 24 uur per dag, 7 dagen per week open. Supermarkten en dergelijke. Best handig.

Door mijn vertraging heb ik eigenlijk geen tijd om Novosibirsk te zien. In de volgende stad Ekaterinburg zal ik 6 dagen verblijven, waarna Moscow op het programma staat. Ik spreek u.

Ik wist dat ik ze tegen zou komen, die mensen die weten dat je geen Russisch spreekt, maar dan toch hele verhalen tegen je op gaan hangen in die taal. Deze man was werkelijk het schoolvoorbeeld daar van. 24 Uur heeft hij tegen me aan zitten lullen. In het Russisch! Gelukkig kon ik gewoon m’n boek lezen, dat vond ie niet erg. Op een gegeven moment was ik 150 pagina’s verder, en hij was nog niet gestopt. Oke, tussendoor heb ik nog wel de foto’s van zijn olieraffinaarderij bekeken, en het was mij duidelijk dat hij de goal van Cruijff in de door Nederland gewonnen WK-finale van 1972 een prachtige vond. Ik was het roerend met hem eens… Da! Opmerkelijk trouwens hoeveel je nog uit dat Russisch kunt halen.

Vooraf had ik nog mijn twijfels over mijn entree in Rusland (Irkutsk). Ik had geen roebels, die mag je niet invoeren, maar hoe kwam ik dan bij mijn hotel? Gelukkig kon ik vanuit de trein mijn hotel al zien liggen, alleen even de rivier de Angara oversteken (20 minuten) en ik was er. En wat schetst mijn verbazing… ik kon gewoon pinnen in mijn hotel. Keurig! Het zat wat dat betreft eens een keer mee. Geen problemen met geld. Ook het uitzicht vanuit het hotel op de boulevard was prima. En op dit moment is het uitzicht, op een zeer zoning terras ook erg goed.

Ik schijn behoorlijk geluk te hebben met het weer. Ik wordt steeds gewaarschuwd voor de weersomstandigheden, maar tot nu toe zijn die overal zo rond de 25 graden. U hoort mij niet klagen.

Even tussendoor, is kniesoor nu echt alleen een Drentse uitdrukking? En anders wat; ik had in China een portomonee gekocht. Voor Chinese begrippen een zeer dure portomonee in een zeer exclusieve zaak. Welnu, in China deed ie het dan ook prima. In Mongolie geen problemen. Tot ik in Rusland aankwam, en daar schijnen ze munten te hebben. Daar had de ontwerper van de portomonee geen rekening mee gehouden. Jammer is dat! Ach… kniesoor. Ook in Irkutsk spreek vrijwel niemand Engels. Ach, met Da, Njet en Spasiba kom je een eind. Ik zit hier 1 nacht in een hotel (was ik verplicht, lang verhaal), daarna verhuis ik naar een backpackers hostel. Ik doe het hier even een paar dagen rustig aan. Lekker vakantie houden. Gewoon op een terrasje zitten, beetje lezen, etc. Eten en drinken voor zeer lage prijzen, prima voor elkaar.

DJ Tiesto in da House!! We zijn nu 24 uur verder en ik krijg inmiddels wat tekenen van leven uit Nederland hier in Irkutsk. Vanmiddag hoorde ik in het Russische nieuws op de radio toch zeker 3 keer Amsterdam voorbij komen. Ik neem aan dat de Huizingalaan in de hens staat? En nu zit ik eten en zie ik op een groot scherm dj Tiesto voor een uitzinnige menigte z’n kunstje doen. What’s next, een Volendammer viswijf?

Nou, dat niet, maar we zijn imddels wel weer een Golden Earring cover verder, en in het hostel zit een Candees wijffie dat haar trip zal afsluiten in Nederland om daar te blijven wonen. Omdat haar Cubaande bokstrainer in Nederland woont, en ze wil naar de Olympische Spelen van Beijing in 2008. Ze is op het moment nog lerares… Ik heb het wel gekker meegemaakt… Maar niet vaak!! Ook een “Salon” gezien, genaamd “Amsterdam”. Ik begin me hier haast thuis te voelen.

Ook nog naar een voetbalwedstrijd geweest. Ik zak te wachten voor het grote stadion waar ook het aanplakbiljet hing. Maar toen een kwartiertje voor de wedstrijd nog niemand naar binnen ging, heb ik maar even geinformeerd. De 23000e die ik vroeg kon me eindelijk duidelijk maken dat het in een ander stadion was. Snel een taxi genomen (althans, pas de vierde snapte waar ik heen wilde). Die zette me af bij een iets kleiner stadion. Waar helaas ook geen wedstrijd was. Weer een taxi genomen. Een die bracht me naar het juiste adres. De wedstrijd was inmiddels 20 minuten onderweg, en de thuisclub had inmiddels een 2-0 voorsprong genomen.
Alhoewel ik er van uitging dat het de tweede Russische divisie was, leek mij dit zeer zeker niet het geval. Ik denk dat het misschien nog wel professionals waren, maar het niveau lag niet hoog. Het was ongeveer het niveau van Blauw Wit Amsterdam qua spelers, accomodatie en veld, en dan doe ik de spelers en het veld van Blauw Wit erg te kort, denk ik.
Er stond trouwens om de 5 meter een maestro van de militaire politie met een kogelvrij vest aan. Dat was wel nodig met toch zeker 400 toeschouwers… Ach, het was een heerlijk weertje!

Zaterdag kwam hier een Australier aan in het hostel. Hij vroeg zich af waar hij die avond (lokale tijd 12 uur ‘s nachts) de FA Cup Final kon zien. Vriend! Ben met hem afgereisd naar Lake Baikal, de trekpleister hier in de buurt. Lake Baikal is het grootste, koudste en diepste meer ter wereld. Ter illustratie, ik denk dat het qua oppervlakte groter is dan Nederland. Heb weer erg veel geluk gehad, het meer is een paar dagen geleden ontdooit. Onderweg naar Irkutsk hoorde ik dat het de verwachting was dat dat dit jaar pas in juni zou gebeuren, maar de weergoden zijn dus andermaal met me. Waarvoor hulde! We hebben de boot gepakt en zijn onderweg nog even een steile bergklif beklommen. Oplossing voor hoogtevrees: gewoon niet omlaag (en in dit geval ook opzij) kijken, en er is geen enkel (?) probleem. Bovenaan wat leuke kiekjes geschoten. Voor de lunch kochten we iets met vlees. Toen we de man achter de bbq vroegen welk die het was, liet hij klauwen zien en maakte een grommend geluid. Dat heeft nog heel wat hilarische discussies opgeleverd. Met de Australische maestro kan ik uitermate goed discusseren over drank, vrouwen en voetbal (niet per se in die volgorde). De dingen dus waar het leven om draait.
‘s Avonds hebben we een paar doosjes pizza en 3 plastic (!) literflessen bier als metgezel gekocht voor de FA Cup finale. De enige plek waar we konden kijken was in het hostel. ‘s Nachts (het was zaterdagnacht) wilden we nog even in de stad kijken. We wilden naar een nachtclub en er ging ook een Zuid Koreaan mee. Helaas hielden de tien tot vijftien ME’ers die de security vormden niet van Aziaten, want hij werd geweigerd. We hebben hem met de taxi naar huis gestuurd, maar daarna wilden ze ons ook niet meer hebben, (we moesten belachelijk veel entree betalen) en dus hebben we maar weer de taxi naar huis genomen. Er was verder niets meer. Op de heenweg nog wel door de politie aangehouden voor een paspoortcontrole. Ze vertelden ons dat het veel te gevaarlijk was om nog op straat te lopen. Dat hadden we al eerder gehoord, maar ja, helden die we zijn….

Vandaag (zondag) volgt het vertrek naar Krasnoyarsk voor 2 dagen. Waar Irkutsk nog een leuk plaatsje was met veel houten huizen, schijnen de volgende steden behoorlijke communistische betonnen bolwerken te zijn. Gezellig!

Nazdrovja!

Het leken een paar saaie dagen te gaan worden in Ulan Bator. Het is nou niet bepaald een bruisende stad. Of zoals de Britten zeggen, het is een 'one-horse-town'. Gelukkig is alle vertier, in tegenstelling tot Beijing, in het centrum te vinden. Vrijdagnacht arriveerde Jim, a Scottish bloke van 52. Hij huurt een kamer in hetzelfde apartement als ik. Jim is een geweldige kerel. Het is zijn tweede keer in Ulan Bator, dus hij kon me het een en ander vertellen.
Zaterdagmorgen ben ik eerst naar het Nationaal Historisch Museum geweest. Jullie kennen me, cultuurvreter die ik ben.... De rest van de dag een beetje met Jim in de stad rondgehangen. De man kan geweldige verhalen vertellen, en ik kan er ook nog goed mee over voetbal lullen, wat wil je nog meer. 's Avonds eten bij de Mexicaan. Daarna kwam het Mongoolse hoogtepunt. Het was Inde's verjaardag. Jullie kennen Inde niet? Erg jammer voor jullie. Haar vriendinnen hadden geregeld dat ze zou worden gebeld door de Mongoolse radio. Zo geschiedde. Vervolgens drukte ze mij de telefoon in handen. Kreeg een mevrouw (met echo) aan de lijn. Nou, dan kun je wel bij de Mongoolse radio werken, maar dat betekend nog niet dat je een woord Engels hoeft te spreken. Het werd dan ook een kort gesprek. Maakt niet uit, ik ben op de Mongoolse radio geweest! Ik neem aan dat alle 2,7 miljoen Mongolen hebben geluisterd. Was het niet Andy Warhol die zei dat iedereen zijn 15 minutes of fame krijgt? Nou, ik heb ze gehad. Oke, het waren misschien 30 seconden, maar toch. Of zou ik nu nog 14 1/2 minuut tegoed hebben?
Anyways, geloof het of niet, maar het leven gaat door.
Zondag vroeg opgestaan voor m'n 2-daagse tour naar de middle of nowhere. Zeg maar Tiendeveen in het kwadraat (hoeveel is dat?) In Mongolie noemen ze zoiets Terelj. M'n prive-chauffeur Oltzii zat al op me te wachten.. Ik had een terreinwagen verwacht, maar het bleek een oud busje te zijn. Gordels had het ding niet. Kniesoor. Maar eerlijk is eerlijk, het ding heeft zich kranig geweerd tegen het ruige landschap. Terelj en omgeving is erg mooi. Alleen al de weg erheen is een belevenis door de mooi geslepen rotspartijen, grotten, kristalheldere rivieren, dichte bossen, wilde dieren en valleien die overdekt zijn met kleurige bloemen. (dank u Elmer Reishandboek!). Gelukkig kende Oltzii een paar woorden Engels. Dat scheelt. In de middag bracht hij me naar m'n "homestay-family". Het was net een openluchtmuseum, maar dan echt. De hele familie was uitgerukt om me welkom te heten. Ik kreeg iets ondefinieerbaars te eten. Daarna 'even' de naastliggende berg beklommen. Het diner was een slappe pasta zonder smaak, maar ach, ik was in China wel erger gewend. 's Avonds met Oltzii de berg aan de andere kant bedwongen om zonsondergang te zien. Zooo romantisch met een Mongool van 40 jaar. Er lopen allerlei dieren rond, maar vooral ontzetten veel marmotten (wilt u Anita Meier of Andre van Duin?)
Volgende morgen paard gereden. Helaas ging dat niet in volle draf, maar misschien had ik ook niet moeten zeggen dat het m'n eerste keer was. Na aandringen mocht het laatste stuk het tempo nog even omhoog. Keurig.
Alhoewel de maaltijden niet slecht waren, was de afsluitende lunch verschrikkelijk. Voor zover ik begreep was het koeiemaag. Ik weet niet of ik ze daarmee beledigd heb, maar ik heb maar vriendelijk bedankt. 's Middags terug naar Ulan Bator, waar Jim nog in het apartement was. Hij zou eigenlijk al in de Gobi-woestijn zijn, maar dat heeft hij een dag uitgesteld. Ze hadden hem direct maar bij mij in de kamer gegooid, want zijn kamer was al geboekt. Hij schijnt erg te snurken...
Zo vanavond nog een laatste avond in Mongolie. Ik denk dat ik het er nog maar eens goed van neem, en lekker uit eten ga voor 3 euro.
Mongolie kan dus ook afgestreept worden. Nu op naar Rusland, het land van Svetlana's en Wodka. Is er een betere combinatie denkbaar?